जिरे पन्नास ग्रॅम, त्याला सांग काड्या नकोत!

साधारणपणे सात तारखेनंतर दुकानातली गर्दी भयंकर असायची. कारण प्रेसचे पगार व्हायचे. एखाद्या आठवड्याने गर्दी जरा कमी व्हायची. मग आई एका संध्याकाळी हाक मारायची. आणि यादी करायला बसवायची. मी आमच्या दोन खोल्यांच्या घरात स्वयंपाक खोलीमध्ये पाटावर बसून वाट बघायचो. आईकडे तिने काढून ठेवलेला पाठकोरा कागद असायचा. मी खाली धरायला वही घेऊन पेन्सिलिने यादी करायला सुरुवात करायचो.

हं लिही,
स्वच्छ मोहोरी शंभर ग्रॅम
जिरे पन्नास ग्रॅम, त्याला सांग काड्या नकोत!
हरबरा डाळ एक किलो, स्वच्छ हवी, मागच्यावेळी पिवळे खडे निघाले होते.
मुगाची डाळ एक किलो
गुळ अर्धा किलो
शेंगदाणे अर्धा किलो, खवट नको. नाहीतर आई परत करायला येईल म्हणावं!

Please Login to view this content. (Not a member? Join Today!)

This Post Has 16 Comments

  1. प्लास्टिक कधी शिरलं कळलच नाही, आता घालवताना त्रास होतोय, दुसरी आमची मानसिकता लगेच कुठलेही बदल आम्ही स्वीकारत नाही,

  2. बहुतेकांना अगदी आपलाच अनुभव लिहीला गेला आहे असे वाटले असणार।मोठ्या समस्येवरचं मार्मिक भाष्य।

  3. खूप खूप छान. जुनी आठवण झाली.

  4. छान लेख.

  5. छानच

  6. मस्त. चेहर्‍यावर हलकेसे हास्य

  7. मस्तच.मन बालपणाच्या आठवणीत फेरफटका मारून आले. आईच्या सर्व सूचना अगदी तंतोतंत आठवल्या. खरंतर आयुष्य किती छान,साधेपणाने जगत होतो आपण . उत्तम लेख. धन्यवाद.

  8. लहानपणी ची आठवण झाली, आणि योग्य वाटतंय की प्लास्टिक हवं कशाला

  9. मस्त च! जस काय आपापल्या घरातील खरेदीच्या दिवसाचे वर्णनच वाचतोय ! हं ! थोडा फरक , बांधलेला दोरा आम्ही गुंडाळून ठेवायचो जुईचे गजरे बनविण्यासाठी! पुनर्प्रत्ययाचा आनंद झाला!

  10. अप्रतिम, चपखल

अभिप्राय द्यायला विसरू नका...

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Close Menu
%d bloggers like this: