माणूस म्हणून घडण्यासाठी!

लहानग्या वयात परक्या भाषेत मुळाक्षरे गिरवताना होणाऱ्या मुलांच्या मानसिक कोंडमाऱ्याची गोष्ट सांगतायत शिक्षणाधिकारी प्रतिभा भराडे – 

———————————————————————————

बिट्टू. छानसा गोड मुलगा. गेली दोन महिने  त्याच्या वागण्यातला बदल काळजी लावून होता. सहज भटायला गेले तेव्हा तो म्हणाला होता,
“आत्या आज मी शाळेत जाणार नाही.”
“का रे?”, माझ्या डोळ्यांत काळजी दाटून आली. गेलं वर्षभर बिट्टूच्या वागण्यातला बदल मला जाणवत होता. बिट्टू आता हायर केजीत शिकत हेता. शाळेत न जाण्याचं कारण काय असावं?”
“आज माझी परीक्षा आहे.” बिट्टूच्या चेहऱ्यावर भीती होती.
“मग तर तू शाळेत जायलाच हवंस, बिट्टू.”
“नको ना आत्या. मी ‘ढ’ आहे. मला काहीसुद्धा येत नाही.”

बिट्टूच्या शब्दांनी माझ्या काळजात लक्कन हललं. असला कसला हा शब्द वापरला याने! ‘ढ’, ‘हुशार’ या शब्दांचा अर्थ तरी कळलाय का याला? वहिनींशी बोलायला हवं. माझ्या मनात खळबळ उडाली होती. वसंताचे दिवस असतानाही मला ग्रीष्मातील उष्णता जाणवत होती. दिवस उदास गेला. मनात बिट्टूचं ‘ढ’ रुतून बसलं होतं.

मागे एकदा बिट्टू आणि मी खरेदीला गेलो होतो. दुकानात गर्दी होती. दोघं पायरीवर बसलो. नुकताच १ ते १०० अंक तो शिकला होता.
“बिट्टू, आपण दोनचा पाढा तयार करू या का?”
“चालेल.”
“दोन अधिक दोन बरोबर किती?”
“चार.”
“चार अधिक दोन बरोबर किती?”
“सहा.”
“सहा अधिक दोन बरोबर किती?”
“थांब आत्या, मी तयार करतो.”कत्

अर्ध्या तासात सहापर्यंत पाढे तयार झाले. मी अवाक् झाले. शेजारी बसलेली बाईसुद्दा म्हणाली, “किती हुशार आहे गं हा मुलगा?” त्यावेळी तो लोअर केजीत होता.

संध्याकाळी वहिनी भेटल्या. बिट्टूच्या अभ्यासाचा विषय काढताच त्या गंभीर झाल्या. चेहऱ्यावर काळजीचे ढग दाटल्यासारखे वाटले.
“बिट्टूला यावर्षी त्याच वर्गात ठेवणार आहेत.”
“का?”
“परीक्षेच्या वेळी तो पेपर लिहीत नाही अशी बाईंची तक्रार आहे.”

कालचा ‘मी परीक्षेला जाणार नाही’ सांगणारा बिट्टू माझ्या नजरेसमोर आला. वहिनी शाळेत जाऊन आल्या होत्या. सुंदर टुमदार इमारत, प्रशस्त क्रीडांगण, प्रत्येक विषयासाठी स्वतंत्र शिक्षक, संस्थापक स्वतः तज्ज्ञ अशी शाळा नावाजलेली. पालकभेटीची वेळ ठरवून घेतलेली होती. वेळेत दोन शिक्षिका आल्या. दोघीही तरुण, सुंदर, स्वतःबद्दल ठाम आत्मविश्वास असणाऱ्या. त्यांनी बोलायला सुरुवात केली,
“तुमचा मुलगा वर्गात झोपतो.”
“म्हणजे?” वहिनी चकित झाल्या. सुट्टीच्या दिवशी घरी माकडसेनांचा धुडगूस चालू असायचा.
“इतिहास, भूगोल, इंग्रजी विषयात त्याला शून्य मार्क्स आहेत.”
“गणितात?”
“त्यामध्ये त्याला पैकीच्यापैकी मार्क्स आहेत. मला वाटतं त्याला ते चुकून पडले असतील.”
“चुकून?”

हा लेख वाचण्यासाठी आपल्याला ‘मराठी प्रथम’ नियतकालीकाचे सभासदत्व घ्यावे लागेल. ‘मराठी प्रथम’ सभासदत्वाबाबत अधिक माहिती मिळवण्यासाठी इथे क्लिक करा.

This Post Has 2 Comments

  1. Rajeshvaze

    सुंदर..

  2. Nishikant

    उत्तम!

Leave a Reply